Medycyna psychosomatyczna

Kategoria: Ogólna

Medycyna psychosomatyczna to dziedzina wyłoniona z psychiatrii w latach dwudziestych XX wieku. Jej podstawą teoretyczną była psychoanaliza, a głównie obserwacje kliniczne dotyczące roli konfliktów w etiologii schorzeń takich jak choroba wrzodowa, nadciśnienie tętnicze.

Założenia współczesnej medycyny psychosomatycznej

  • Holistyczne ujmowanie natury człowieka (włączenie problematyki somatopsychicznej)
  • Polietiologiczna koncepcja – odniesienie szkodliwości dla zdrowia zachowań i emocji
  • Zmiana organizacji opieki nad pacjentami i włączenie do niej innych specjalistów (psycholodzy)

!Model biomedyczny
kategorie opisu
Model holistyczno-ekologiczny

medycyna neopozytywistyczna
geneza
koncepcje systemowe, nurty humanistyczne

wyizolowany ze środowiska, ograniczony do wymiaru biologicznego
człowiek
powiązania między człowiekiem a środowiskiem

kategoria uniwersalna, przedmiot badań – choroba
zdrowie
dynamiczne – poddająca się zmianom zdolność do osiągania szczytu możliwości fizycznych, psychicznych i społecznych oraz pozytywnego reagowania na wyzwania środowiska

traktowanie przedmiotowe, kompetencja o orzekaniu choroby należy do lekarza
człowiek a zdrowie
traktowanie podmiotowe, egzystencja sensowna i twórcza, dążenie do zapewnienia możliwości rozwojowych

wykonywanie zaleceń
zachowania zdrowotne
świadomie podjęte działania w celu promowania, ochrony i zachowania zdrowia, skuteczne lub nie

jest wyznacznikiem zdrowia, odpowiedzialność za zdrowie ponosi lekarz
system opieki
samoopieka – system opieki jest jednym z wielu determinantów zdrowia, współodpowiedzialność za zdrowie ponosi podmiot

podejście nomotetyczne, tworzenie teorii ogólnych o mocy wyjaśniającej
metodologia
podejście idiograficzne, opis i zrozumienie funkcjonowania konkretnego człowieka

Zobacz też

  • Choroba jako metafora

Źródło: „http://pl.wikipedia.org/wiki/Medycyna_psychosomatyczna